Het gespannen meisje

Vrijdagmiddag. Het is een drukke dag geweest. Volle spreekuren, veel vragen per telefoon en uiteraard de visites voor de artsen. De dienstdoende arts heeft het echt druk gehad.

Kenmerkend voor de vrijdagmiddag zijn de bekende ‘na drie uur’ vragen van patiënten. “Zeg, ik heb al ruim een week last van …. kan ik nog even langskomen vandaag?” Of “Mijn pillen zijn op en ik ga dit weekend op vakantie, kan ik ze zo nog even bij de Apotheek gaan halen?”

Natuurlijk stel je in zo’n situatie de juiste vragen en help jewaar mogelijk, maar er is ook een zakelijke, meer opvoedende rol voor je weggelegd. Je instrueert de patiënt de volgende keer eerder te bellen en geeft aan dat dit of écht een uitzondering is, of dat dit nu niet mogelijk is. Volgende week is er weer een optie. Vaak gaat dit dan wel weer gepaard met wat gesputter van de patiënt.

Rond half vijf gaat de spoedlijn. Een moeder belt ongerust over haar dochter. Ze verontschuldigt zich want ze heeft die dag al eerder gebeld. De buikpijn blijft aanhouden en wordt nu ook nog erger. Na overleg met de arts, mag ze meteen langskomen. Het is duidelijk aan de arts te merken dat ze zich hier niet op verheugd. Ze is zelf ook pas moeder geworden en kan volgens mij wel een momentje met de benen op de bank gebruiken. Maar, de patiënt gaat voor en ze maakt zich klaar om de patiënt op te vangen.

 

De moeder komt al snel met haar dochter van 11 jaar en een jong ventje in een Maxi Cosy de praktijk binnenrennen. Het kleine ventje is het er duidelijk niet mee eens en jengelt en krijst. Het dochtertje is een tenger bleek meisje met lang blond sprietjeshaar. De moeder is nog niet zo lang in Nederland en komt uit Oekraïne, ze is alleenstaand en doet zwaar werk om voor haar twee kinderen te kunnen zorgen. We hebben haar deze maand eerder op het spreekuur gezien en ze worstelt om alles draaiende te houden. Ze ziet er bezorgd en gespannen uit.

CRP test

De Huisarts neemt het gezinnetje mee naar de behandelkamer. Al gauw komt ze weer naar buiten. Ze vraagt aan mijn collega, “Wil je even de CRP prikken bij dit meisje?”

Samen lopen we naar de behandelkamer. Mijn collega voor de vingerprik, ik om nog even wat op te ruimen. Mijn collega, net nieuw in de praktijk vertelt het meisje netjes wat ze gaat doen. Het arme kind, wat al met een trillend onderlipje op de onderzoeksband zit, barst nu in snikken uit. De moeder probeert haar in twee talen te kalmeren terwijl ze ook probeert haar zoontje stil te krijgen. Ik kan het niet laten, loop naar het meisje toe, ga naast haar zitten en praat even met haar. “Het is ook allemaal niet leuk hè? Je voelt je al heel ziek, het is hier best wel een beetje eng en nu ook nog een prik? Poeh!” Ik schud mijn hoofd en geef haar een bemoedigende blik. Het meisje kijkt me een beetje opgelucht aan. “Mag ik het proberen?” Vraag ik aan het meisje en mijn collega. Ze knikken beide een beetje opgelucht. “Goed, dan gaan we eerst handen wassen.” Ik had het handje van het meisje even vastgepakt en gemerkt dat ze door alle spanning ijskoude vingertjes heeft. Dat helpt niet bij het prikken. Dus, eerst handen wassen met lekker warm water. Tijdens het wassen merk ik dat ze alweer een klein beetje begint te ontspannen.

Ze mag weer op de onderzoeksbank gaan zitten en ik probeer haar af te leiden door te vragen hoe ze het op school vindt. Ik vertel wel wanneer ik ga prikken, doe dit ook meteen, veeg de eerste druppel bloed weg en vul het rietje van de test met wat druppeltjes van haar bloed. Ze begint te grinniken. “Het doet geen pijn en dat ziet er leuk uit” zegt ze zichtbaar opgelucht. Ook het mannetje is ondertussen opgehouden met jengelen.

Gelukkig blijken de bloedwaardes in orde. Mijn collega en ik laten het gezinnetje nog even samen met de dokter voor het bespreken van het behandelplan. We ruimen de boel samen verder op en gaan richting de uitgang.

Achter mij hoor ik de moeder aan komen rennen. Ze wil ons bedanken en geeft aan dat ze de manier waarop ze is geholpen heel erg op prijs stelt. Ik geef aan dat dat niet hoeft, dat het ons werk is en dat we graag helpen. Het zorgen voor mensen is immers ons beroep. We kletsen nog even en gaan dan allemaal onze eigen weg. Zij met haar twee kindjes op weg naar huis, mijn collega en ik naar onze auto’s.

In de auto, sta ik er nog even bij stil. Elk mens is anders. Waar de één er bijna vanuit gaat dat hulp vanzelfsprekend is, durft de ander er bijna niet om te vragen. Waar je de een kan helpen door hem wat instruerend toe te spreken, kan je er voor de ander echt even zijn met wat extra aandacht, zorg en een vriendelijk woord of een glimlach.

Wat kan de zorg toch mooi zijn. Het is vaak een kwestie van tijd nemen, het vertrouwen winnen en je taak zorgvuldig uitvoeren. En vergeet die glimlach niet. Vergeet niet dat er achter elk mens een heel eigen verhaal schuil gaat. Je zorg, je tijd, dat kleine beetje aandacht: het kan zo’n groot verschil maken.

Zorg goed voor je patiënten.

 

Over de auteur Yvette Leur
Ik ben Yvette Leur. In december 2019 gestart als parttime Doktersassistente bij CareAbout. Door de ervaringen die ik bij het werken in verschillende huisartsenpraktijken opdeed kreeg ik zin om het schrijven weer op te pakken. In mijn vrije tijd heb ik bijna tien jaar voor een muziekblad geschreven en was ik gastschrijver bij meerdere internationale fotografie websites. Daarnaast ben ik Fotograaf/beeldend kunstenaar met als medium fotografie. Creatieve en Fine Art Portretten maak ik het liefst. Muziek, kunst, theater, film en fotografie hebben mij altijd enorm geïnspireerd. Daar haal ik ook veel van mijn inspiratie uit.

Gerelateerde berichten